Bob Dylan, in show and concert!
Vandaag was het dan zover, mijn laatste volledige dag in Noorwegen. Om acht uur stond ik op omdat ik nog snel de laatste dingen moest opruimen. Ik had dus maar vier uur geslapen, wat ik op het einde van de dag wel zou voelen. Om negen uur kwam er iemand mijn kamer controleren. Alles was in orde, behalve de ramen, die ze zelf nog een keer snel kuiste. Er stonden wat strepen op, maar ja met de beperkte middelen die ik voorhanden had was dit ook niet meer dan normaal. Na tien minuten was alles gecontroleerd. Ik hoop dat ze nu zo snel mogelijk de waarborg terugstorten.
Nadat de mevrouw weg was, schreef ik nog wat op mijn blog, nam ik een laatste douche in de badkamer die ik echt niet zal missen en nam ik de tijd om iets te eten. Mijn kamer was nu volledig kaal en dat was best raar. Ik kon natuurlijk niet de hele dag in mijn kamer blijven zitten. Om twaalf uur vertrok ik naar de universiteit. Het boek dat ik voor de taak had gebruikt moest nog binnengebracht worden. Ik liep ook nog een laatste keer rond op de campus. Het weer was niet zo erg goed maar in de lente is dit toch wel een hele mooie plaats om te studeren. Nadat ik al de plaatsen waar we les hadden nog eens had gezien, nam ik de bus naar Eliza.
Ik gaf de familie nog een cadeautje en daarna keken we nog naar een film. Maar omdat ik zo moe was, viel ik al snel in slaap. Ik kon ook niet zo heel lang blijven want ik wilde graag op tijd in het Viking stadion zijn. Om vijf uur nam ik de bus naar het centrum. Daar stapte ik op een van de bussen die naar het stadion reden. Maar omdat ik nog moest eten, en mijn ticket nog op mijn kamer lag, stapte ik af aan Gulaksveien. Een kwartiertje later stond ik alweer aan de bushalte en vijf minuten later begaf ik me in de mensenmassa aan het stadion.
Intussen was het half zeven. De deuren waren al open vanaf zes uur. De wolken die ’s middags nog over Stavanger hingen hadden plaatsgemaakt voor een stralend zonnetje. Veel mensen zaten dan ook buiten op de trappen van het stadion, met een drankje in de hand. Nadat ik daar de sfeer had opgesnoven ging ik naar binnen. Ik had een ticket voor de staanplaatsen op het veld. Er waren al heel wat mensen die zich hadden neergelegd om van de zon te genieten. Ik wandelde wat rond en stopte bij het kraampje waar je t-shirts, posters en andere gadgets kon kopen. Mijn oog viel meteen op een officiële poster van zijn tournee, natuurlijk speciaal aangepast voor dit concert. Maar omdat ze geen zakken of buizen hadden om de posters te bewaren, raadde de verkoper mij aan om tijdens het laatste nummer terug te komen. Een uitstekend idee, en dat vond ook de man naast mij… Yeah I have all the posters from his concerts in the sixties, but it’s hard to rock & roll with a posters in your hand! But after the concert I will be too drunk!
Ik wandelde terug naar het gedeelte vlak voor het podium en legde me daar ook neer in de zon. Om half acht begon de Noorse country rock band The Hellbillies (Myspace - website) te spelen. Ze behoren tot de meest populaire Noorse bands. Niet slecht, maar omdat ze in een Noors dialect zingen verstond ik er natuurlijk helemaal niets van. Ze speelden een veertigtal minuten. Daarna werd het podium klaargezet voor Bob Dylan en zijn band. Intussen hadden de meeste mensen zich rechtgezet maar je moest niet drummen om een goed plaatsje te bemachtigen. De Noren zijn ook tijdens concerten erg relaxed. Er waren veel oudere mensen aanwezig maar ook de jeugd was goed vertegenwoordigd.
Om kwart voor negen was het dan zover. Bob Dylan en zijn band betraden onder luid gejuich het podium. Wat volgde was een twee uur lang durend concert van topniveau. Geen bindteksten, geen overbodige showelementen, gewoon vijftien fantastische nummers na elkaar. Ondanks dat het echt de moeite waard was, gingen de Noren niet volledig uit hun dak. Ook tijdens concerten zijn ze erg relaxed. Er werd gejuicht, geklapt en gezongen maar oorverdovend was het niet. Er konden ook maar een kleine 20.000 mensen het concert bijwonen. Na vijftien nummers en twee bisnummers was het gedaan. Tijdens het laatste nummer ging ik naar het kraampje om te kijken of er nog posters waren. Ik had geluk en kon er nog eentje op de kop tikken. Dit aandenken zal zeker een mooi plaatsje krijgen. De poster kostte ook maar 50 kronen, 10 kronen goedkoper dan een pintje tijdens het concert.
Daarna ging ik terug naar Gulaksveien. Het was een fantastisch concert en dus een prachtige afsluiter van mijn verblijf in Stavanger. Hier kan je de setlist bekijken, en hier staan wat foto’s. Blijkbaar was er ook een fotoverbod maar omdat ik hier niets van wist heb ik natuurlijk ook zelf wat foto’s genomen. Omdat de bussen overvol zaten, besloot ik om naar huis te wandelen. Het stadion is maar een paar honderd meter verder dan de school waar ik stage deed, dus ik kende weg intussen wel. Ik keek mijn kamer een laatste keer na om zeker te zijn dat ik niets vergeten was. Daarna stak ik mijn laptop in mijn rugzak en wachtte ik op Eliza, die me kwam ophalen.
