Vaarwel Stavanger

Om iets na middernacht kwamen Eliza en haar mama mij oppikken. Ik deed mijn kamer voor de laatste keer op slot en stak de sleutel en de kaart van het washok in de brievenbus. Daarna trok ik de deur van Gulaksveien 6 definitief achter me dicht. Omdat ik al om vijf uur op de luchthaven moest zijn, hadden de Amerikanen aangeboden om ‘s nachts bij hun te blijven. Ze wonen immers vlakbij de luchthaven en ze zouden mij ‘s morgens een lift geven. Een ideale oplossing want ik zag het niet zo goed zitten om in het midden van de nacht een bus of een taxi te nemen.

Omdat het een korte nacht zou zijn, besloten we om gewoon wakker te blijven. Eerst speelden we nog een keer pictionary en daarna keken we half slapend nog wat filmpjes op youtube. Om half vijf aten we nog vlug iets en daarna was het tijd om naar de luchthaven te vertrekken. Ik had verwacht dat er op dat uur niemand ging zijn, zeker omdat Stavanger Airport niet zo erg groot is, maar het was redelijk druk. Bij het inchecken van de bagage waren er gelukkig geen problemen. Ik moest tot mijn grote verbazing niet bijbetalen, ondanks dat ik zeker een kilo of tien teveel had. Misschien dat ze wat milder waren omdat het vliegtuig naar Kopenhagen niet eens half gevuld was.

Daarna nam ik afscheid van Eliza en haar ouders. Ik bedankte hen nog eens voor hun gastvrijheid en ik hoop hen snel weer te zien. Zeer waarschijnlijk volgend jaar in juli want dan zouden we hen gaan bezoeken in de States. Ook de douanecontrole leverde geen problemen op. Daarna moest ik nog een uurtje wachten aan de gate. Om 6.35 steeg het vliegtuig op en verliet ik de Noorse grond. Omdat ik zo moe was viel ik meteen in slaap en dat was misschien maar goed ook. Echt vrolijk was ik namelijk niet. Net voor we gingen landen in Kopenhagen werd ik wakker. De landing verliep vlekkeloos. Een busje bracht ons naar de luchthaven. Ook daar moest ik weer een uurtje wachten aan de gate. Om tien na negen stegen we op, richting Brussel. Nu viel ik ook weer meteen in slaap.

Om twintig voor elf zette ik weer voet op Belgische bodem. Op de luchthaven van Zaventem kwam ik weer terecht in het gejaagde en hectische leven. Nadat ik mijn bagage had opgepikt zag ik mama en papa terug. In de rit naar huis viel het me heel hard op dat België een stuk minder mooi is dan Noorwegen. In gedachten was ik nog altijd in Stavanger. Het zal nog een tijdje duren voor ik het hier weer gewoon ben. In de namiddag zag ik vrienden en familie terug. De Sint-Maartenschool in Hombeek vierde vandaag ook haar honderdste verjaardag. Het straatfeest in Hombeek zorgde dus wel voor de nodige afleiding. Het eerste Belgische pintje en de frieten smaakte ook wel erg goed.

Het is leuk om terug thuis te zijn maar ik zal me terug moeten aanpassen. Het avontuur in Stavanger zit er nu volledig op. Een van de komende dagen zal ik nog wel een terugblik schrijven. Dat zal meteen het laatste bericht zijn op deze blog. Ik laat hem wel nog online staan voor de mensen die het nog zouden kunnen gebruiken.

Bob Dylan, in show and concert!

Vandaag was het dan zover, mijn laatste volledige dag in Noorwegen. Om acht uur stond ik op omdat ik nog snel de laatste dingen moest opruimen. Ik had dus maar vier uur geslapen, wat ik op het einde van de dag wel zou voelen. Om negen uur kwam er iemand mijn kamer controleren. Alles was in orde, behalve de ramen, die ze zelf nog een keer snel kuiste. Er stonden wat strepen op, maar ja met de beperkte middelen die ik voorhanden had was dit ook niet meer dan normaal. Na tien minuten was alles gecontroleerd. Ik hoop dat ze nu zo snel mogelijk de waarborg terugstorten.

Nadat de mevrouw weg was, schreef ik nog wat op mijn blog, nam ik een laatste douche in de badkamer die ik echt niet zal missen en nam ik de tijd om iets te eten. Mijn kamer was nu volledig kaal en dat was best raar. Ik kon natuurlijk niet de hele dag in mijn kamer blijven zitten. Om twaalf uur vertrok ik naar de universiteit. Het boek dat ik voor de taak had gebruikt moest nog binnengebracht worden. Ik liep ook nog een laatste keer rond op de campus. Het weer was niet zo erg goed maar in de lente is dit toch wel een hele mooie plaats om te studeren. Nadat ik al de plaatsen waar we les hadden nog eens had gezien, nam ik de bus naar Eliza.

Ik gaf de familie nog een cadeautje en daarna keken we nog naar een film. Maar omdat ik zo moe was, viel ik al snel in slaap. Ik kon ook niet zo heel lang blijven want ik wilde graag op tijd in het Viking stadion zijn. Om vijf uur nam ik de bus naar het centrum. Daar stapte ik op een van de bussen die naar het stadion reden. Maar omdat ik nog moest eten, en mijn ticket nog op mijn kamer lag, stapte ik af aan Gulaksveien. Een kwartiertje later stond ik alweer aan de bushalte en vijf minuten later begaf ik me in de mensenmassa aan het stadion.

Intussen was het half zeven. De deuren waren al open vanaf zes uur. De wolken die ‘s middags nog over Stavanger hingen hadden plaatsgemaakt voor een stralend zonnetje. Veel mensen zaten dan ook buiten op de trappen van het stadion, met een drankje in de hand. Nadat ik daar de sfeer had opgesnoven ging ik naar binnen. Ik had een ticket voor de staanplaatsen op het veld. Er waren al heel wat mensen die zich hadden neergelegd om van de zon te genieten. Ik wandelde wat rond en stopte bij het kraampje waar je t-shirts, posters en andere gadgets kon kopen. Mijn oog viel meteen op een officiële poster van zijn tournee, natuurlijk speciaal aangepast voor dit concert. Maar omdat ze geen zakken of buizen hadden om de posters te bewaren, raadde de verkoper mij aan om tijdens het laatste nummer terug te komen. Een uitstekend idee, en dat vond ook de man naast mij… Yeah I have all the posters from his concerts in the sixties, but it’s hard to rock & roll with a posters in your hand! But after the concert I will be too drunk!

Ik wandelde terug naar het gedeelte vlak voor het podium en legde me daar ook neer in de zon. Om half acht begon de Noorse country rock band The Hellbillies (Myspace - website) te spelen. Ze behoren tot de meest populaire Noorse bands. Niet slecht, maar omdat ze in een Noors dialect zingen verstond ik er natuurlijk helemaal niets van. Ze speelden een veertigtal minuten. Daarna werd het podium klaargezet voor Bob Dylan en zijn band. Intussen hadden de meeste mensen zich rechtgezet maar je moest niet drummen om een goed plaatsje te bemachtigen. De Noren zijn ook tijdens concerten erg relaxed. Er waren veel oudere mensen aanwezig maar ook de jeugd was goed vertegenwoordigd.

Om kwart voor negen was het dan zover. Bob Dylan en zijn band betraden onder luid gejuich het podium. Wat volgde was een twee uur lang durend concert van topniveau. Geen bindteksten, geen overbodige showelementen, gewoon vijftien fantastische nummers na elkaar. Ondanks dat het echt de moeite waard was, gingen de Noren niet volledig uit hun dak. Ook tijdens concerten zijn ze erg relaxed. Er werd gejuicht, geklapt en gezongen maar oorverdovend was het niet. Er konden ook maar een kleine 20.000 mensen het concert bijwonen. Na vijftien nummers en twee bisnummers was het gedaan. Tijdens het laatste nummer ging ik naar het kraampje om te kijken of er nog posters waren. Ik had geluk en kon er nog eentje op de kop tikken. Dit aandenken zal zeker een mooi plaatsje krijgen. De poster kostte ook maar 50 kronen, 10 kronen goedkoper dan een pintje tijdens het concert.

Daarna ging ik terug naar Gulaksveien. Het was een fantastisch concert en dus een prachtige afsluiter van mijn verblijf in Stavanger. Hier kan je de setlist bekijken, en hier staan wat foto’s. Blijkbaar was er ook een fotoverbod maar omdat ik hier niets van wist heb ik natuurlijk ook zelf wat foto’s genomen. Omdat de bussen overvol zaten, besloot ik om naar huis te wandelen. Het stadion is maar een paar honderd meter verder dan de school waar ik stage deed, dus ik kende weg intussen wel. Ik keek mijn kamer een laatste keer na om zeker te zijn dat ik niets vergeten was. Daarna stak ik mijn laptop in mijn rugzak en wachtte ik op Eliza, die me kwam ophalen.

Dalsnuten

Omdat ze morgenvroeg mijn kamer komen controleren, moest ik vandaag opruimen, inpakken en opkuisen. De laatste weken was het weer erg rommelig dus de eerste twee uur leek er gewoon geen einde aan te komen. Ik verschoof de rommel van de ene helft van de kamer naar de andere en terug. Af en toe verdween er ook iets in mijn koffer. Het probleem is dat ik hier een paar dingen heb gekocht. Mijn bagage bereikte de vorige keer al de limiet dus ik moet zaterdag hopen op een milde medewerker aan de incheckbalie. Nadat alles min of meer was ingepakt kon ik beginnen met kuisen. De kasten, het tafeltje, de bureau, de vloer, de muren, de deur, de ramen… alles moest grondig gekuist worden. Hier was ik ook wel een tijdje zoet mee. Tussendoor liep ik ook nog een paar keer naar het washok. Om 1 uur was ik klaar, net op tijd om de bus te halen.

Monika Röthle had de overgebleven studenten uitgenodigd om samen met haar en een Duitse collega die op bezoek was, Dalsnuten te beklimmen. Omdat het de laatste kans was om een trip te doen besloot ik om toch maar mee te gaan. Dat bleek achteraf niet zo’n goede beslissing omdat ik me de hele namiddag geërgerd heb aan een Duitse medestudente. Tijdens de wandeling viel het nog mee, in de loop van de avond werd het erger. De wandeling zelf was aangenaam en veel makkelijker dan drie maanden geleden. Toen waren alle rotsen nog nat en dus gevaarlijk, nu waren we snel boven, waar we genoten van het uitzicht over Stavanger en de omringende steden.

We waren ook weer snel beneden. Omdat we met z’n zessen bewaren en Monika niet echt zin had om twee keer te rijden, propten we ons met vier studenten op de achterbank. Het was ook een kleine auto dus ik heb al wel eens comfortabeler gezeten. Gelukkig was het maar een vijftal kilometer tot aan haar huis. Daar werden we getrakteerd op een heerlijke barbecue. We kregen allerlei soorten vis en groenten aangeboden. Maar sommige mensen hebben op alles commentaar en willen zich met alles bemoeien. Ik heb me dan ook de hele tijd blauw, geel en groen geërgerd aan onze Duitse medestudente. Als je ergens te gast bent, dan beledig je ten eerste het eten al niet. Maar blijkbaar vindt zij het heel normaal. Ach ja, gelukkig was het vandaag de laatste keer dat ik haar heb gezien en hopelijk duurt het nog heel lang voor ik haar nog eens tegen het lijf lop. Om half negen namen we afscheid van Monika Röthle, die zeer veel voor ons gedaan heeft de voorbije maanden. Hopelijk zien we haar nog een keertje terug.

We namen de bus van Sandnes naar Stavanger. Ik had Reidar en Nicolai uitgenodigd om afscheid te nemen. Ook Eliza was er bij. Ik deelde eerst al de spullen uit die ik niet meer nodig heb. Het waren vooral spullen die ik een maand geleden zelf heb gekregen. Daarna speelden we pictionary. Nicolai ging vroeg slapen, de anderen bleven nog tot half drie hangen. Het werd een zeer korte nacht omdat ik nadien ook nog wat e-mails verstuurde. Het was al na vieren toen ik eindelijk in mijn bed lag. De laatste nacht in Gulaksveien. Ik heb me al wel eens vrolijker gevoeld.

Tot morgen

Jellyfish

Ook vandaag leek het weer een dag zonder veel afwisseling te worden maar gelukkig kwam er wat verandering in de namiddag. ‘s Morgens stond ik weer vroeg op om voor school te werken. Omdat het niet al te best weer was, had ik me er al op ingesteld dat ik een hele dag zou werken. Het was niet echt zonnig genoeg om naar het strand te gaan. Ik werkte dus een hele voormiddag en ook na het eten ging ik gewoon verder. Om twee uur kwam Monika langs. Ze had zin om naar het strand te gaan. In Tsjechië hebben zit dit natuurlijk niet en ze wilde absoluut in de zee zwemmen. Volgens haar was het buiten wel warm genoeg dus spraken we af om rond 4 uur naar het strand te vertrekken.

Nadat ik nog even wat had verder gewerkt nam ik met haar de bus naar het strand. Eliza en haar zus gingen ook mee. Monika was enorm blij toen ze eindelijk met haar voeten in het zand kon lopen. Als kind was ze in Frankrijk wel eens naar het strand geweest maar dat was intussen ook al weer een vijftiental jaar geleden. Het was redelijk warm en er stond niet zoveel wind als vorige keer. We doken dus meteen het water in. De temperatuur van het zeewater viel ook mee maar na vijf minuten zagen we dat we niet alleen waren. We hadden het gezelschap gekregen van een hele hoop kwallen (Jellyfish). Ik denk dat ze niet echt gevaarlijk waren maar omdat ik de laatste dagen toch liever niet meer naar het ziekenhuis ga, ging ik terug naar het strand.

We speelden nog een uurtje volleybal en daarna ging Monika naar huis. Omdat we geen kwallen meer zagen, gingen Eliza en ik nog een beetje zwemmen. Na een halfuurtje gingen we terug naar het strand en niet veel later werden we opgepikt. Het was intussen half negen en we waren redelijk uitgehongerd. Gelukkig kregen we weer een uitgebreide, zomerse maaltijd voorgeschoteld. Het was al na tien uur toen we klaar waren met eten. De rest van de avond luisterden we nog wat muziek en om 1 uur werd ik weer naar huis gebracht.

Tot morgen

Taken afwerken

Vandaag heb ik me bezig gehouden met het afwerken van een aantal taken. Eerst las ik mijn taak voor de universiteit nog eens na. Monika had me gemaild dat het inderdaad nogal moeilijk was om goede, Engelstalige bronnen te vinden en dat ik dus maar moest doen wat mogelijk was. Uit het verouderde en moeilijke boek van een zekere Urie Bronfenbrenner haalde ik toch een beetje theorie. Ik denk dat ze gewoon wilde weten of ik de moeite zou doen om mijn taak te verbeteren. De andere suggesties die ze deed heb ik wel opgevolgd dus deze taak zal nu wel in orde zijn.

Toen ik deze taak wilde versturen, zag ik dat Monika de overgebleven studenten had uitgenodigd per e-mail voor een trip aanstaande donderdag. Samen met ons en met enkele mensen die de universiteit komen bezoeken, wil ze Dalsnuten beklimmen. Nadien zijn we ook welkom om te komen barbecueën in haar tuin. Een heel aanlokkelijk voorstel maar ik denk dat ik de trip naar Dalsnuten zal moeten overslaan. Vrijdag komen ze mijn kamer controleren dus donderdag moet er gekuist worden. Ik heb werkelijk geen idee hoe lang dit zal duren. Als ik onverhoopt toch klaar zou zijn om 1 uur dan kan ik nog altijd meegaan.

Nadat ik mijn taak had verstuurd was het tijd om iets te eten. Daarna begon ik het met het nalezen van de taken die ik voor de KHM heb gemaakt. Omdat ik hier niet alles bij de hand heb zal ik thuis nog enkele dingen moeten toevoegen maar de meeste taken zijn volledig afgewerkt. Vrijdag kan ik ze dus printen op de universiteit. Ik kan namelijk nog een paar honderd bladzijden gratis afdrukken. Het nalezen en verbeteren van deze taken nam een hele namiddag in beslag.

‘s Avonds ging ik naar de winkel, voor de laatste inkopen om de week door te komen. Daarna deed ik nog even verder aan mijn eindwerk. Ik sloot de avond af met een andere voorstelling van Theo Maassen. Het is niet zo leuk om de laatste week zoveel binnen te zitten maar de taken moeten wel gemaakt worden. Morgen is het al woensdag, het begint nu plots wel heel erg snel te gaan. Te snel…

Tot morgen

De laatste week

Het begint een beetje door te dringen dat dit de laatste week is van mijn verblijf in Stavanger. Vandaag was het de laatste keer dat ik op een maandag wakker ben geworden in Gulaksveien. Een vreemd gevoel omdat de voorbije maanden zo snel zijn gegaan. Het lijkt alsof ik hier vorige week pas ben toegekomen. Maar goed, er blijven nog vijf dagen over dus echt lang wil ik er niet bij stil blijven staan.

Vandaag stond ik vroeg op zodat ik aan mijn taken kon werken. Ik paste nog wat dingen aan in de taak voor de universiteit en daarna deed ik hetzelfde voor een taak voor de KHM. Daarna kwam Anne langs om af te spreken wat we vandaag nog zouden doen. Het was al weer haar laatste dag want vanavond zou ze terug naar Denemarken vliegen. In de gang zag ik Nicolai ook nog eens, wat ook al even geleden was. Na de babbels werkte ik nog even verder.

Om 12 uur vertrok ik met Anne naar de universiteit. Ze moest even langs SIS omdat ze haar waarborg nog steeds niet had teruggekregen. De administratie van SIS is een beetje een puinhoop en als je niet blijft aandringen dan krijg je je geld niet terug. Ze zeiden dat ze het geld wegens een probleem niet konden overschrijven maar vandaag lukte het plotseling wel. Vreemd… Ik heb dan ook nog maar eens al mijn gegevens nagekeken zodat ze dat toch zeker al niet als excuus kunnen gebruiken. Voor we de bus naar het centrum namen, bracht ik nog even een boek weg. Vrijdag moet ik nogmaals naar de universiteit om mijn boek dat ik gebruikt heb voor de taak binnen te brengen. De campus ziet er nu overigens fantastisch uit. Een groene oase van rust. Studenten hebben hier ook examens maar dat is er niet aan te zien. Stress lijken ze hier niet te kennen. Misschien is het slechts schijn, misschien ook niet.

Om half twee waren we in het centrum. Het is wel duidelijk dat het toeristisch seizoen langzaamaan op gang begint te komen. In de haven lag een reusachtig cruiseschip. Een drijvend hotel zeg maar. We kochten een ijsje en we wandelden wat rond in het centrum. Ik kocht ook nog een cadeautje voor de ouders van Eliza. Dit hebben ze wel meer dan verdiend, voor al die talloze keren dat ze voor mij hebben gekookt en mij naar huis hebben gebracht. Na een uurtje namen we de bus terug naar Gulaksveien. Anne pakte haar spullen bij elkaar en we praatten nog wat over de voorbije dagen. Om kwart voor vijf was het tijd om naar de luchthaven te gaan. Ook Kristyna, Monika en Eliza gingen mee om Anne uit te wuiven.

Het afscheid was deze keer al heel wat vrolijker. Je begint er wel aan te wennen. Binnen anderhalve maand zien we elkaar al weer terug. Nadat ze voorbij de douane was, namen we de bus terug naar huis. Althans, dat was de bedoeling. Maar laat nooit Tsjechen bepalen welke bus je moet nemen want dan loopt het mis. We zaten dus op de bus naar Sandnes. Gelukkig konden we overstappen in de buurt van Ikea. Uiteindelijk was ik om half acht terug in Gulaksveien.

Eerst werkte ik nog wat verder voor school en daarna sloot ik de avond af met de voorstelling ‘Functioneel naakt’ van Theo Maassen. Hilarisch en hard. Een leuke afsluiter van de laatste maandag in Stavanger. Morgen zal er opnieuw gewerkt moeten worden.

Tot morgen

Het koude water

Vandaag wilde ik om acht uur opstaan om aan mijn taken te werken maar omdat ik zeer waarschijnlijk op het verkeerde knopje had gedrukt en mijn wekker niet meer afliep was het al half elf toen ik wakker werd. Ik ben dan maar meteen achter mijn bureautje gekropen om de verloren tijd in te halen. Uiteindelijk werkte ik een tweetal uurtjes en kreeg ik toch aardig wat gedaan. De extra uurtjes slaap kwamen ook wel goed uit dus het feit dat ik me overslapen had was niet echt een groot probleem.

Om half één vertrok ik samen met Anne en Kristyna naar Solastranden. We hadden met Reidar afgesproken in het centrum. Daar namen we de bus naar Eliza. Omdat we met z’n zessen naar het strand wilden, werden we in groepjes van drie weggebracht. Jammer genoeg viel het weer een beetje tegen. In de voormiddag was het nog redelijk zonnig en warm maar zodra we op het strand kwamen kwamen er wat wolken opzetten. Het was ook bijzonder winderig. Toch doken we meteen het water in. Mijn hart stond bijna stil en mijn voeten waren na tien seconden gevoelloos maar als je dat even kon vergeten was het best aangenaam.

Na enkele minuten gingen we ons opwarmen op het strand, om na een tijdje opnieuw in het water te duiken. Deze keer was ik na twintig seconden al terug. Het water was gewoon te koud. Nadat iedereen uit het water was en zich had omgekleed, speelden we een beetje beachvolleybal. Na een uurtje was het wel genoeg en genoten we nog een beetje van de weinige zonnestralen die Solastranden bereikten. Om vijf uur werden we weer opgepikt. Kristyna ging terug naar Jernalderveien, Reidar had ergens een afspraak en Anne ging ‘s avonds naar het centrum. Ik werd door de Amerikanen op wafels met maple syrup getrakteerd. Erg zoet maar wel lekker.

‘s Avonds keken we nog naar het begin van ‘Bend it like Beckham’ maar omdat het alweer middernacht was, leek het me beter om naar huis te gaan zodat ik de volgende dagen nog wat uitgerust ben om aan mijn taken te werken. Toen ik terug thuis was werkte ik zelfs nog twee uur aan mijn taak voor de universiteit. Voor ik ging slapen stuurde ik nog een e-mail naar Monika Röthle met wat vragen over de taak. Ik hoop dat ik morgenvroeg snel antwoord krijg zodat ik de taak kan afwerken;

Tot morgen